Төөрсөн агтны сүнс гүү үлдээлгүй царайчилж

Түмэн эх горилоогүй ч адуу болох гэж тэмтчинэ

Тонгос онгос явдалд нь газар цөмрөөгүйд баясч

Тогоруу нүглээс зайчин цам харайна

Үхрийн шүд хүрээгүй өвс зовлон үл мэднэ

Үнгүүлж нуухатсан хонины бор жаргал үл мэднэ

Алдуулын эрэл шиг амьдрал хөвөрсөн сур мэт ээ

Асга хадны нугачаа, хаврын зэрэглээ мэт ээ

Сайртсан хөлийн хагархайд халуун тос дусаах шиг

Шаанги хатуу үг нь хайр дотроо агуулдаг

Суутан гэдгээ мэдэлгүй өөрийнхээрээ амьдарсан

Сумын тулхтай өтгөс бурхад байсныг мэдсэнгүй

Одоо байхгүй олон хүний сэтгэлийн сүү цалгиан

Олон буруулгаас хургаа эргээж алдсансан

Огторгуйгаас халих одыг шүлсээрээ үдэж

Оронд нь нутгийн буурлууд мөнхрөөсэй гэж хүссэнсэн

Одоо байхгүй олон хүний нүдний сонжоог даах гэж

Ойворгон насаа багадсан дээлэндээ тас нуусансан

"Овоо доо" гэж тоогдох үгний сэжүүр горилж

Оломны цанхтай хүрнээ айлын уяанд туйлуулаагүйсэн

Хөтөл давж одсон эргэж ирэхгүй өтгөсийн

Хөл нүцгэлж таваргасан бүлээн мөр үлдсэн

Хөдсөн дээлэндээ ахадсан хав халуун сэтгэл

Хүний өөрийн гэж ялгадгүй монгол ухаан үлдсэн

Ургаа хад шиг өвгөд мод толгой шигээ элсэн

Уур нүдүүр шигээ мөлийж бор эмгэд элсэн

Ардаа мөр үлдээлгүй цэмцгэр амьдраад

Арван тавны сар шиг нүүр бардам буцсан

Сэтгэлд том том цүнхээл үлдээж нурсан Хүн уулс

Сиймхий хадагны нэхэлгүй өтгөс минь элсэн

"Хүн шиг юм болуужин" гэж хар ухаандаа сонжсон

Хүүхэд бид нээрээ ясыг нь өндөлзүүлэлгүй өссөн

Алдуулын эрэл шиг амьдрал хөвөрсөн сур мэт

Асга хадны нугачаа, бас хаврын зэрэглээ мэт

1996.8.19